Η αναρχία οφείλει να έχει ποικιλομορφία
για τη διακύμανση των ποιοτήτων του Κόκκινου Ροζ.
Του Ήχου δηλαδή στο Σύμπαν.
Δεν ξέρω αν το Χρυσό φέρει τη Μουσική,
σίγουρα όμως φέρει μία πολυφωνική παράδοση.
Τί είναι η παράδοση;
Το νερό που πίνεις από τη γέννα.
Όχι, όμως, μόνο!
..........
Σαν το παιδί του Θεού,
να το πήραν τα Φούξια Χρυσά Πάθη,
και να έγιναν προϊόντα φαντασίας, ως Ροζ Χρυσό,
και όχι ως Μουσική, ακόμα.
Να μπήκαν πρώτα τα έντομα.
.....
Σαν αίτιο η αλληλεπίδραση μαζί τους,
να είναι μία μορφή επικοινωνίας με τον ήχο του ορατού σε χρώματα,
<τολμώ να πω ότι υπάρχει μία ενδιάμεση διαφάνεια εδώ, λεπτόρευστη>,
με Έννοιες, ως εικόνες, μοιάζουν με Σύμβολα,
Στην άκρη της σκέψης,
στην εκτίναξη της κατά τη σύγκρουση με τη διαφάνεια του καθρεφτίσματος με την εξωτερική δράση.
.....
Αυτά, τα έντομα, να έβγαλαν τον πρώτο Ήχο, εδώ στη Γη.
Μία Συμφωνική!;
..........
Συνεπώς η ποικιλομορφία στην αναρχία του δικαιώματος επιλογής του τρόπου ύπαρξης να είναι η αλήθεια της παρατήρησης μας
και η αποδοχή της ξεχωριστής μας μοναδικότητας.
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ